Header Ads






Ιστορική αναδρομή


Με την αυγή του 1930 ιδρύονται στο Μεσολόγγι διάφοροι αθλητικοί σύλλογοι, μεταξύ των οποίων ο Παναιτωλικός και ο Ολυμπιακός, που δημιουργούν ποδοσφαιρικές ομάδες. Υπέρτερος ο Παναιτωλικός, θα δώσει φιλικές συναντήσεις και με τον Παναιτωλικό Αγρινίου και οι αδυναμίες που θα φανούν θα οδηγήσουν στην ανάγκη δημιουργίας μιας ισχυρής ομάδος στην πόλη μας, μέσω της συνένωσης σωματείων. Τελικά μετά από συσκέψεις παραγόντων και παραίνεση του τότε Νομάρχη Αιτωλοακαρνανίας, επιτυγχάνεται στις αρχές του 1931 (ίσως εντός του Μαρτίου), η ίδρυση ομάδος κοινής αποδοχής, με την ονομασία ΑΘΛΗΤΙΚΗ ΕΝΩΣΗ ΜΕΣΟΛΟΓΓΙΟΥ. Το πρώτο έμψυχο δυναμικό της απαρτίζουν παίκτες κυρίως του Παναιτωλικού και του Ολυμπιακού, ενώ από άλλες πηγές αναφέρεται επίσης και η συμμετοχή στην συνένωση και άλλων μικρότερων ομάδων (Νίκη, Κεραυνός, Αστέρας, Δάφνη, Ατρόμητος κλπ.). Το πρώτο της διοικητικό συμβούλιο αποτελούν οι κ.κ. Καλούλης, Κατάσος, Μωρές, Παπουτσόπουλος, Καντζούρος κλπ., ενώ βασικοί της παίκτες κατά την προπολεμική περίοδο ήταν οι Ντρες (τ.), Φάκκας, Γιαννόπουλος, Λιναρδάτος, Κατσαΐτης, Ζαβιτσανάκης, Μακεδονόπουλος, Γαλάνης, Βαλσαμάκης, Σταυρόπουλος, Πετρολέκκας, Βορίλας, Λαμπίρης κλπ. Αρχηγός της Ένωσης και πρώτος της σκόρερ σε αυτό το διάστημα ήταν ο Παναγιώτης Σταυρόπουλος, μετέπειτα βουλευτής της ΕΡΕ. Μετά από ένα μέτριο αγωνιστικό ξεκίνημα η ΑΕ Μεσολογγίου σιγά σιγά οργανώνεται, δημιουργεί ένα ισχυρό σύνολο που αποκτά εμπειρίες και το 1934 σημειώνει την κορυφαία της προπολεμική επιτυχία, με την κατάκτηση του πρωταθλήματος Αιτωλοακαρνανίας συντρίβοντας τον Παναιτωλικό Αγρινίου. Δυστυχώς όμως το 1936 ο σύλλογος αδρανοποιείται και σχεδόν διαλύεται, λόγω της υποβάθμισης του ποδοσφαίρου στην ελληνική επαρχία, αλλά και των ενεργειών της δικτατορίας του Μεταξά (ίδρυση Ε.Ο.Ν. κλπ.). 

Μετά την απελευθέρωση ιδρύονται στο Μεσολόγγι το 1946 δύο νέα ποδοσφαιρικά σωματεία, η Νίκη και ο Εθνικός, που χαρακτηρίζονται από τις πολιτικές τους διαφορές (αριστεροί και δεξιοί). Τον Δεκέμβριο του 1946 αγωνίζονται μεταξύ τους σε δύο φιλικά και η Νίκη υπερισχύει συντριπτικά. Λίγες μέρες αργότερα διοικήσεις και παίκτες των δύο σωματείων, αφήνοντας στην άκρη τα πολιτικά τους πάθη και εν μέσω του εμφυλίου, δίνουν πρώτοι το παράδειγμα της συμφιλίωσης και επανιδρύουν την ιστορική ΑΕ Μεσολογγίου. Αναλαμβάνει διοικούσα επιτροπή εκ των κ.κ. Κατάσου, Λυκούδη, Παπαθεοδώρου, Κυριλή, Σατραζέμη, Γαλανόπουλου, Φάκκα, Ράπεση κλπ. και στις αρχές του 1947 προσλαμβάνεται ως παίκτης – προπονητής ο παλαιός άσσος του Ηρακλή Θεσσαλονίκης, Δημήτρης Κόλλιας. Αυτός με τις γνώσεις του και την εμπειρία του θα δημιουργήσει μία περίφημη ομάδα, που την επόμενη διετία τουλάχιστον θα πετύχει μεγάλες και θαυμαστές νίκες, εντυπωσιάζοντας τους φιλάθλους. Στελέχη αυτής της υπέροχης ομάδος υπήρξαν οι Θεοφιλάτος, Συνοδινός, Νεζερίτης, Κατσαντώνης, αδελφοί Ρήγα και αδελφοί Λιβιεράτου, Χασιώτης, Ραυτόπουλος, Παπαναστασίου, Καρυοφύλλης, Καπνίσης, Καραβίας, Αποστολόπουλος κλπ.

Την δεκαετία του ’50 η Ένωση αγωνίζεται ανελλιπώς στο περιφερειακό πρωτάθλημα της ΕΠΣ Πατρών, με κύριο αντίπαλό της αρχικά τον Παναιτωλικό Αγρινίου και αργότερα τον περίφημο Παναιγιάλειο των ακριβοπληρωμένων λεγεωναρίων. Κυρίαρχη μορφή για αρκετά χρόνια στον πάγκο της ομάδος αυτό το διάστημα είναι ο Αγρινιώτης πρώην προπονητής του Παναιτωλικού Χρήστος Παπαϊωάννου, ο οποίος εργάστηκε σκληρά για την αναγέννηση του σωματείου. Πράγματι, μετά από μία κάμψη η ΑΕΜ κατακτά το 1955 το πρωτάθλημα της Β΄ κατηγορίας της ΕΠΣ Πατρών και εισέρχεται σε φάση μεγάλης ανόδου. Μέχρι το τέλος αυτής της δεκαετίας παρουσιάζει ένα ισχυρότατο σύνολο που εντυπωσιάζει με το θεαματικό ποδόσφαιρο που παίζει και τις μεγάλες νίκες που επιτυγχάνει, όπως το 3-2 επί του φοβερού Παναιγιαλείου το 1955 και την ιστορική ανατροπή (από 0-2 σε 4-2) επί του Παναιτωλικού το 1958. Θα δώσει επίσης αρκετά σημαντικά φιλικά παιγνίδια με Πανιώνιο, Απόλλωνα, Α.Ε.Κ., Εθνική Ενόπλων κλπ., ενώ μεγάλη αίσθηση προκάλεσε η μεγάλη νίκη της ΑΕΜ με 1-0 επί της ελλειπούς πάντως Α.Ε.Κ. το 1957. Η περίοδος 1957-58 θεωρείται από πολλούς ως η καλύτερη στην ιστορία του συλλόγου, με μεγάλους παίκτες όπως οι Σοκόλας, Κομματάς, Σταθέλος, Λεωνάκης, Μαργέτης, Γκούβας, Μονοκρούσος, Αντωνάτος, Κόμης, Σακαελλαρίου, Σκαρλάτος, Μαμαλούγκας, Σοροντήλας, Φαράντος κλπ. Από αυτούς οι Κομματάς, Σοκόλας, Λεωνάκης και Γκούβας υπήρξαν και μέλη της ισχυρής Μικτής Πατρών, με τον τελευταίο το 1959 να μεταγράφεται στην Α.Ε.Κ. Αθηνών, όπου στις αρχές της δεκαετίας του ΄60 αγωνίστηκε με μεγάλη επιτυχία με αποτέλεσμα να κληθεί και στην Εθνική ομάδα της χώρας μας.

Στις αρχές της δεκαετίας του ΄60 τα οικονομικά προβλήματα κυριαρχούν και ο σύλλογος οπισθοχωρεί. Όμως από το 1963 και μετά, με την συνεχή εισροή νέων και ταλαντούχων παικτών στις τάξεις της ομάδος (Μαντζουράτος, Πουλής, Γκόρπας, Γεωργιάδης, Λάϊος, Μουζόπουλος, Καββάγιας, Βουλιμιώτης Λ., Τζίλιος Μοσχόπουλος κλπ.), η ομάδα αρχίζει να ισχυροποιείται και από το 1965 αρχίζει να διεκδικεί με αξιώσεις την άνοδό της στην Β΄ Εθνική κατηγορία. Τον Απρίλιο του 1965 η ΑΕΜ θα δώσει τον πρώτο διεθνή φιλικό αγώνα της ιστορίας της με την Αυστριακή Βέσπαντ του Λίντς, ενώ το 1966 θα χάσει την ευκαιρία να αναδειχθεί πρωταθλήτρια περιφερείας της ΕΠΣ Πατρών, αφού ηττήθηκε στο μπαράζ της Πάτρας από τον Αστέρα Αμαλιάδος με 1-0. Το 1966-67 αγωνίζεται στην νεοσύστατη τότε Γ΄ Εθνική κατηγορία έχοντας αρκετά καλή πορεία (4η θέση), με κύριους συντελεστές τους Κατσάμπαλο, Καλομαμά, Τζίλιο, Αντωνάτο, Μουζόπουλο, Γκόρπα, Αμούργη, Πασσιόπουλο Αγγ., Πασσιόπουλο Ι., Γαλανό, Καββάγια, Δενδρινό Μ., Βουλιμιώτη Λ., Μαντζουράτο, Πουλή κλπ. Θαυμάσια ήταν η πορεία της ομάδος και το 1967-68, που διεκδίκησε τον τίτλο του πρωταθλητή της ΕΠΣ Πατρών, τερματίζοντας 2η πίσω από τον πολύ ισχυρό ΑΟ Πάτραι.

Το 1968 ιδρύεται η Ε.Π.Σ.Ν. Αιτωλοακαρνανίας, στο πρωτάθλημα της οποίας μετέχει πλέον και η Ένωση. Σαφώς ανώτερη των τοπικών αντιπάλων της, η ΑΕΜ αναδεικνύεται συνεχώς πρωταθλήτρια του νομού από το 1968 ως το 1974 (εκτός του 1973 – πρωταθλητής ήταν ο Παναιτωλικός), και διεκδικεί την άνοδό της στη Β΄ Εθνική στους αγώνες μπαράζ με τους πρωταθλητές άλλων νομών. Την περίοδο 1969-70 δημιουργεί ρεκόρ στο τοπικό πρωτάθλημα σημειώνοντας μόνο νίκες σε όλους τους αγώνες της, ενώ το 1970-71 και ο 1971-72 θα έχει θαυμάσιες πορείες στον θεσμό του κυπέλλου Ελλάδος. Παράλληλα αρκετοί παίκτες της αγωνίζονται στην Μικτή Αιτωλοακαρνανίας. Η ομάδα αυτές τις περιόδους φθάνει συνεχώς στη διαδικασία των μπαράζ, αλλά δεν μπορεί να πετύχει την άνοδό της στη Β΄ Εθνική, με αποκορύφωμα το 1972 που θα ηττηθεί και πάλι από τον Αστέρα Αμαλιάδος με 3-0 στο μπαράζ του Αιγίου. Σημαντικοί παίκτες αυτής της τριετίας υπήρξαν οι Ζήκος, Στεργίου, Παπαγεωργίου, Μοσχόπουλος, Δενδρινός Σ., Τζίλιος, Γεωργιάδης, Γιαννόπουλος, Γκόρπας, Τσολίγκας, Ψαρράκος, Παγούρας, Βουλιμιώτης Λ., Πασσιόπουλος Αγγ., Πουλής, Αμούργης, Μαντζουράτος, Πατσάς κλπ.

Σιγά – σιγά από το 1972 και μετά αρχίζει να αλλοιώνεται η Μεσολογγίτικη σύνθεση της ομάδος, καθώς οι διοικήσεις προχωρούν στην απόκτηση παικτών κυρίως από τα επαρχιακά σωματεία του νομού. Συγχρόνως αρκετοί από την παλιά φρουρά έχουν αποχωρήσει ή μεταγραφεί κυρίως στον Παναιτωλικό (Δενδρινός Μ., Καββάγιας, Γαλανός, Τζίλιος) και το έμψυχο υλικό αποδυναμώνεται, με αποτέλεσμα την διετία 1974-76 να χαθεί ο τίτλος του πρωταθλητή του νομού. Όμως το 1976-77 είναι η χρονιά της ανάστασης. Με ισχυρή διοίκηση υπό την προεδρία του Απόστολου Μπακοδήμου, με σωστές μεταγραφές και προπονητές αρχικά τον Τσάπο και στη συνέχεια τον Σαββίδη, η ομάδα θα διαγράψει μία εκπληκτική αήττητη πορεία κατακτώντας το τοπικό πρωτάθλημα μετά από σκληρή μάχη με τον Άρη Αιτωλικού και κατόπιν περνώντας μέσα από την κόλαση του Αιγίου, θα τερματίσει πρώτη και αήττητη στα μπαράζ και θα κάνει πραγματικότητα το όνειρο ετών, κερδίζοντας πανηγυρικά την πολυπόθητη άνοδο στην Β΄ Εθνική κατηγορία, σκορπίζοντας φρενίτιδα ενθουσιασμού στους χιλιάδες φιλάθλους της. Οι συντελεστές αυτού του ανεπανάληπτου θριάμβου ήσαν οι Πασσιόπουλος Αγγ., Ζήκος, Καραμανόπουλος, Τριανταφύλλου, Γαλανός, Ζαπαντιώτης, Βούρβαχης, Μπάθας, Σταμουλακάτος, Πιτσέρης, Τζίλιος, Μανιάτης, Κάκκος, Καραθανασόπουλος, Δενδρινός Σ., Σκύρλας, Γουλής κλπ. Το 1977-78, χρονιά ορόσημο στην ιστορία του συλλόγου, η Ένωση αγωνίζεται στα σαλόνια της Β΄ Εθνικής. Με ισχυρή διοίκηση και πρόεδρο τον Γιάννη Νατσικώστα, στο ήδη πολύ καλό έμψυχο υλικό θα προστεθούν οι Δενδρινός Μ., Καββάγιας, Μπαλντούμας, Χαϊδάκης, Ψεύτης, Τσακμακίδης, Αλπέντζος, Πασσάς κλπ. και η ομάδα ισχυροποιείται. Όμως παρά το καλό ξεκίνημα και τις καλές εμφανίσεις η ομάδα δεν θα αντέξει στη πίεση αυτού του απαιτητικού πρωταθλήματος και θα υποβιβαστεί. 

Ακολουθεί μία τετραετία (1978-1982) κατά την οποία η Ένωση αγωνίζεται στο πρωτάθλημα της Γ' Εθνικής (Εθνική Ερασιτεχνική κατηγορία). Από τη περίοδο 1982-1983 αγωνίζεται στη νεοσύστατη Δ' Εθνική που είχε ονομαστεί Εθνική Ερασιτεχνική. Σ’ αυτό το διάστημα η ομάδα θα γνωρίσει δύο υποβιβασμούς, με αποτέλεσμα να αγωνιστεί ξανά τις περιόδους 1984-85 και 1987-88 στο τοπικό πρωτάθλημα, αλλά και τις δύο φορές θα αναδειχθεί πρωταθλήτρια, με κύριους διεκδικητές του τίτλου τον Εύηνο και τον Όμηρο αντίστοιχα. Καλύτερη περίοδός της στην Γ' Εθνική (Εθνική Ερασιτεχνική) ήταν η πενταετία 1978-83, κατά την οποία προσπάθησε χωρίς να τα καταφέρει να επανέλθει στην Β’ Εθνική, έχοντας πολύ καλό έμψυχο υλικό και έναν περίφημο τριπλέρ στις τάξεις της, τον Χρήστο Κατσίφα, που εντυπωσίασε τους πάντες με την απόδοσή του και κατέληξε στον ΠΑΣ Γιάννενα (Α΄ Εθνική). Την ίδια περίοδο θαυμάσια απόδοση είχαν επίσης οι Ανδρέας Τσακμακίδης, που αγωνίστηκε στην Εθνική Ελπίδων και μεταγράφηκε στον Ολυμπιακό Πειραιώς, Χρήστος Ψεύτης που λίγο αργότερα εντάχθηκε κι αυτός στην ομάδα του Πειραιά και Αλέκος Σταμουλακάτος που είχε ένα μικρό πέρασμα από την ΑΕΚ. Άλλοι σημαντικοί παίκτες αυτής της πενταετίας ήταν οι Μαρκέτος, Μπαλντούμας, Γκούβελος, Μανιάτης, Παναγιωτόπουλος, Σκάνδαλος, Μαργέλης, Λιακκάκης Κ., Μωρίκης, Αχτύπης, Κουτρούλης, Καλτσούλας, Ξηρός Κ., Χαϊδάκης, Τριανταφύλλου, Πασσάς κλπ. Την περίοδο 1987-88 η Ένωση με παίκτη-προπονητή τον Αποστόλη Μπαλντούμα, διαγράφει μία θαυμάσια αήττητη πορεία και στο τοπικό πρωτάθλημα και στα μπαράζ που ακολούθησαν και ανέρχεται στην νεοσύστατη Δ΄ Εθνική κατηγορία, έχοντας κύριους συντελεστές αυτής της επιτυχίας τους Καπώνη, Κότσαλο, Μεταξούλη, Κάκκο Π., Μωρίκη, Ζαρκάδα, Βακράκκο, Κακογιάννη, Μάνθο Απ., Μάνθο Λ., Χαϊδάκη, Αχτύπη κλπ.

Το 1988-89 είναι άλλη μια χρονιά ορόσημο στην ιστορία του συλλόγου, με την ανάληψη της διοίκησης από τον Νίκο Καρανίκα και την πρόσληψη στην θέση του προπονητή του παλιού διεθνή του Ολυμπιακού και του Παναθηναϊκού, Γιάννη Κυράστα. Ακολουθούν πολύ καλές μεταγραφές από ομάδες του νομού ( Ασημάκης, Ξανθόπουλος, Γαλής, Δανιήλ, Ντρέλιας ), αλλά και από την Αθήνα (Ανδρονίκου, Χριστόπουλος, Ταράσης, Δοντάς), εκ των οποίων οι δύο τελευταίοι ήταν πρώην διεθνείς. Η ομάδα αλλάζει επίπεδο και μετά από μία εξαιρετική πορεία τερματίζει στη 2η θέση μετά τον Παναιτωλικό, τον οποίο συνέτριψε στο Μεσολόγγι με 4-1 σε ένα αποθεωτικό παιγνίδι και ανέρχεται στη Γ΄ Εθνική κατηγορία. Ακολουθεί μία τριετία από τις σημαντικότερες στην ιστορία του συλλόγου. Η Ένωση αγωνίζεται στην πολύ δυνατή Γ΄ Εθνική κατηγορία με επιτυχία και από το Εθνικό στάδιο του Μεσολογγίου θα παρελάσουν πολλά γνωστά ονόματα του ελληνικού ποδοσφαίρου, όπως οι Δοντάς, Ιωακειμίδης, Ταράσης, Τσούξτος, Τσάντζος, Σουβλέρης, Αριτζής καθώς και οι νεότεροι Μαχαίρας, Κερασιώτης, Ζαβογιάννης, Πατρώνης, Ζέρβας, Μακρής, Διδασκάλου, Καπετανάκης κλπ., ενώ από τους ντόπιους παίκτες ξεχώρισαν οι Καλύβας και Ντρέλιας, που λίγο μετά πήρε μεταγραφή για τον Εθνικό Πειραιώς. Αυτός όμως που έμεινε ανεξίτηλος στη μνήμη των φιλάθλων της ομάδος ήταν ο περίφημος Στάθης Τσάντζος, που με τις μαγικές και περίτεχνες ενέργειές του ξεσήκωνε όποτε ήθελε τις κερκίδες. Η Ένωση συμμετέχει και στον θεσμό του κυπέλλου Ελλάδος αντιμετωπίζοντας εκτός έδρας τους μεγάλους του Ελληνικού ποδοσφαίρου ΑΕΚ, ΠΑΟΚ και Ηρακλή. Την τρίτη χρονιά (1991-92), αναλαμβάνει πρόεδρος ο Κώστας Αντωνίου και κάνοντας στροφή φέρνει στο Μεσολόγγι την ελίτ της Αιτωλοακαρνανίας (Κερανούδη, Νταλακούρα, Παπαχρήστο, Ζαρκαβέλη, Ψεύτη, Σιούνα, Ασπρογέρακα, Πετούση, Ζήκο, Ζευγίτη, Λαγούδη, Κόκκοτο κλπ.). Η ομάδα πραγματοποιεί εντυπωσιακό ξεκίνημα και βρίσκεται στις πρώτες θέσεις, όμως σιγά-σιγά υποχωρεί και τελικά υποβιβάζεται άδικα, αφού στον προτελευταίο αγώνα του πρωταθλήματος η ομάδα της Καλλιθέας προφασιζόμενη φόβο επεισοδίων, δεν θα βγει να αγωνιστεί στο γήπεδο του Αιτωλικού και η ΕΠΟ θα ορίσει να διεξαχθεί τελικά ο αγώνας στο ουδέτερο γήπεδο του Άργους, όπου η ήττα της ΑΕΜ με 3-1 θα φέρει και τον υποβιβασμό.

Μετά την πτώση το 1992 πρόεδρος αναλαμβάνει ο Χρήστος Πέτρου. Η ΑΕΜ αγωνίζεται στην Δ΄
Εθνική και την δεύτερη χρονιά (1993-94) έχοντας παίκτη-προπονητή τον περίφημο Νόνι Λίμα, θα καταφέρει παίζοντας θεαματικό ποδόσφαιρο να επιστρέψει στην Γ΄ Εθνική, μετά από μάχη με τον Παναιγιάλειο. Βασικοί συντελεστές αυτής της ανόδου υπήρξαν οι Ζαβογιάννης, Μουχάνης, Στασινόπουλος, Κούσης, Ζευγίτης, Πετούσης, Καλογερόπουλος, Χυτήρογλου, Λάϊος, Ζαρκαβέλης, Νικολαΐδης, Ζαπαντιώτης, Γκρέκας κλπ. Η Ένωση την περίοδο 1994-95 αγωνίζεται ξανά στην Γ΄ Εθνική, έχοντας δύο Σέρβους στο δυναμικό της, τον προπονητή Γκρίμποτιτς και τον επιθετικό Γκάϊτς, ενώ ενισχύεται και με τους Φράγκο, Μπιτσικώκο, Μπακογιάννη, Τσιρογιάννη, Ηλιάδη, Τσελεμπή, Μαρίνο, Χατζηγεωργίου, Βουκελάτο, Κοντοβά, Ταράση Γ. κλπ. Ιστορική επιτυχία της ομάδος στην αρχή αυτής της περιόδου υπήρξε η μεγάλη νίκη στο κύπελλο Ελλάδος επί του Ο.Φ.Η. του Γκέραρντ και του Μαχλά. Η συνέχεια όμως στο πρωτάθλημα δεν είναι ανάλογη και η ΑΕΜ υποβιβάζεται.

Τις περιόδους 1995-96 και 1996-97 η Ένωση αγωνίζεται στη Δ΄ Εθνική. Την πρώτη χρονιά θα σταθεί άνετα στην κατηγορία, αλλά την επόμενη εν μέσω πολλών διοικητικών αλλά και οικονομικών προβλημάτων θα γνωρίσει τον υποβιβασμό και θα βρεθεί μετά από αρκετά χρόνια στο τοπικό πρωτάθλημα. Τέσσερα χρόνια ( 1997-2001 ) θα κρατήσει η ταλαιπωρία της ομάδος στην Α΄ Ερασιτεχνική της Αιτωλοακαρνανίας, με τα οικονομικά προβλήματα να συνεχίζονται και το έμψυχο δυναμικό της ομάδος να ανανεώνεται ριζικά, με νεαρούς κυρίως παίκτες. Τελικά την περίοδο 2000-01 η ΑΕΜ με πρόεδρο τον Γιάννη Οικονόμου και προπονητή τον Ανδρέα Μαργέλη, θα κάνει το άλμα και μετά την μεγάλη νίκη στα μπαράζ εκτός έδρας επί του Αμβρακικού Βόνιτσας, θα βρεθεί ξανά στη Δ΄ Εθνική. Οι παίκτες που οδήγησαν την ομάδα στην άνοδο ήταν οι Πασάς, Πασπαλιάρης Γ., Παπαδούλης, Χαμοσφακίδης, Δανιήλ, Παπουτσόπουλος, Χαντζής, Μπακογιάννης, Ρουσογιάννης, Καπάτος, Καλαβρουζιώτης, Πασπαλιάρης Δ., Ζέλιος, Ζέρβας Ν., Κυριακόπουλος, Μόγιας, Σταθής, Τσιμόπουλος, Καρτσακλής κλπ.

Ακολουθεί μία επταετία ( 2001-08 ) κατά την οποία η Ένωση αγωνίζεται στην Δ΄ Εθνική, με
προέδρους τα τρία πρώτα χρόνια τον Γιώργο Πρεμέτη και τα τρία επόμενα τον Γιώργο Σαρτζή. Με διοικήσεις χωρίς μεγάλες οικονομικές δυνατότητες, η ομάδα δεν θα μπορέσει να κάνει κάποια αξιόλογη πορεία, εκτός από την περίοδο 2006-07 που τερμάτισε 2η μετά από την Πρέβεζα. Μετά την αποχώρηση του Σαρτζή από την προεδρία του συλλόγου, η ομάδα την περίοδο 2007-08 θα κατέβει στο πρωτάθλημα με διοίκηση ανάγκης και πολλά προβλήματα, με αποτέλεσμα τον υποβιβασμό της. Σημαντικότεροι παίκτες όλης αυτής της χρονικής περιόδου ήταν οι Ζέρβας Ν., Κυριακόπουλος, Πασπαλιάρης Γ., Πασπαλιάρης Δ., Χρήστου, Γαβρίνας, Τσάμης, Σαγανάς, Δενδρινός Π., Πέκεζ, Αποστολόπουλος, Βαλτογιάννης, Μπαλαούρας, Σαμαράς, Παπαθανασίου κλπ. 

Την περίοδο 2008-09 με νέο πρόεδρο τον Γιώργο Παγούρα και προπονητή τον Γιώργο Ζήκο, η Ένωση θα κερδίσει την άνοδο στην Δ΄ Εθνική, έχοντας κυριότερο αντίπαλο για πρώτη φορά τον συμπολίτη της Γ.Ο.Μ. Στην Δ΄ κατηγορία θα αγωνιστεί για τέσσερις περιόδους (2009-13) καταλαμβάνοντας σχετικά καλές θέσεις και τελικά την περίοδο 2012-13 με πρόεδρο πλέον τον Διονύση Βισβίκη θα στεφθεί πρωταθλήτρια και θα ανέλθει στην νέα Γ΄ Εθνική κατηγορία, η οποία όμως πλέον δεν είχε επαγγελματική μορφή. Στην κατηγορία αυτή η ΑΕΜ έδωσε την μάχη της, αλλά τελικά δεν τα κατάφερε και οδηγήθηκε ξανά στον υποβιβασμό και επειδή η Δ΄ Εθνική είχε πλέον καταργηθεί, βρέθηκε και πάλι στο τοπικό πρωτάθλημα. Το 2014-15 έχοντας καλό υλικό παικτών θα αναδειχθεί πρωταθλήτρια του νομού, αλλά θα χάσει την άνοδο στην Γ΄ Εθνική στα μπαράζ από τον Αχέροντα Καναλακίου.

Από την επόμενη περίοδο όμως, η ομάδα θα αντιμετωπίσει φοβερά οικονομικά και διοικητικά προβλήματα, με το ενδεχόμενο της μη καθόδου στο πρωτάθλημα να είναι υπαρκτό. Την περίοδο 2016-17, ανέλαβε τις τύχες της ομάδος νέα διοίκηση και ξεκίνησε μία νέα προσπάθεια για ένα καλύτερο μέλλον του συλλόγου, με πρόεδρο από το 2017-18 τον Μιχάλη Μπιλάλη.

Την περίοδο 2018-19 η χρονιά ξεκίνησε με τη κατάκτηση του Super Cup Αιτ/νιας κόντρα στον Ναυπακτιακό Αστέρα και τη συμμετοχή έπειτα από αρκετά χρόνια στο Κύπελλο Ελλάδας. Εκεί αντιμετώπισε τον Οικονόμο Τσαριτσάνης, όπου και ηττήθηκε με 1-0 και αποκλείστηκε από τη συνέχεια της διοργάνωσης. Η χρονιά έκλεισε με τη κατάκτηση του πρωταθλήματος μέσω αγώνων μπαράζ και την άνοδο έπειτα από πέντε χρόνια στην Γ' Εθνική κατηγορία.

Επιμέλεια: Μιλτιάδης Ζαβέρδας
Από το Blogger.